Loes Keijers
Logopediste HeiKei
“Ik dacht: ik heb niks te verliezen”
“Ik heb eerst zeven jaar in een eerstelijnspraktijk gewerkt als logopediste. Mensen die een doorverwijzing kregen van de huisarts kwamen bij mij terecht. Ik werkte toen vooral met volwassenen en baby’s.
Vanuit de huisartsenpraktijk kwam de vraag of ik met kinderen met een verstandelijke beperking of meervoudige beperking wilde werken. Dat heb ik aangenomen en ik heb daar ook cursussen voor gedaan. Vooral preverbale logopedie, waarbij het gaat om baby’s en voedingsproblematiek, sprak mij erg aan.
Na een jaar elders te hebben gewerkt, kwam ik de vacature bij HeiKei, Centrum voor Onderwijs, Revalidatie en Zorg, tegen. Het ging om een zwangerschapsvervanging, maar ik dacht: ik heb niks te verliezen. Dat heeft goed uitgepakt, want ik werk hier vanaf maart en mag nu blijven.”
Kijken naar wat een kind nodig heeft
“De HeiKei is er voor kinderen tot 18 jaar. De ondersteuningsvragen verschillen enorm en de ontwikkelingsleeftijd speelt daarbij een grote rol.
We werken op twee gebieden: voedingsgerelateerde hulpvragen en ontwikkelingsgerelateerde hulpvragen. Denk bij het eerste thema aan vragen over veilig slikken, eetprotocollen en hulpmiddelen.
Op communicatief gebied kijken we naar wat een kind nodig heeft om zich zo goed mogelijk te kunnen uiten. Sommige kinderen gebruiken een spraakcomputer, met of zonder oogbesturing. Andere kinderen werken met pictogrammen of fotoverwijzers.
We zoeken altijd naar een manier die aansluit bij wat een kind nodig heeft.”
Eigen regie vergroten
“Een mooi voorbeeld is een kind waarbij we zijn gaan kijken hoe hij van één-op-éénbegeleiding naar groepsbegeleiding kan groeien. De vraag was: hoe kan hij hierbij zelf aangeven wat hij nodig heeft?
Voorheen kon de begeleiding zijn signalen goed lezen, maar voor mensen die hem minder goed kenden was dat moeilijker. We zijn daarom op zoek gegaan naar een hulpmiddel dat bij hem past en kwamen uit bij een QuickTalker: een eenvoudig apparaat met grotere vakjes waarmee hij met zijn vinger keuzes kan aangeven.
Door verschillende kaarten in te stellen, bijvoorbeeld voor eten, spel en onderwijs, kan hij steeds vaker zelf keuzes maken. Samen met zijn ouders hebben we gekeken wat passend is. Hierdoor kunnen we hem voorbereiden op functioneren in een groep en vergroten we zijn eigen regie.
Zijn ouders zagen door deze ontwikkeling weer meer toekomstperspectief. Eerst vroegen zij zich af waar hij terecht zou kunnen als hij 18 wordt. Nu is er ineens heel veel mogelijk. Dat is echt heel mooi.”
Zelf keuzes maken
“De sfeer op deze locatie is heel prettig. Collega’s gaan op een fijne manier met elkaar om, er is begrip over en weer en we weten elkaar goed te vinden.
Ik vind de doelgroep heel leuk, omdat je iedere dag wel een glimlach terugkrijgt. Je ziet kinderen groeien: van volledig afhankelijk zijn van anderen naar zelf kunnen aangeven wat ze willen of waar ze zin in hebben.
Wij hoeven niet te bepalen wat zij moeten doen. Het gaat er juist om dat zij zelf kunnen aangeven wat bij hen past.”
Je staat er niet alleen voor
“De lijnen binnen PSW zijn kort. Ik kan altijd aankloppen bij mijn collega’s en teamleider. Als ik vragen heb, weet ik waar ik binnen PSW terechtkan.
Dat vind ik prettig: je staat er niet alleen voor en er is altijd iemand met wie je kunt meedenken.
Het mooiste aan mijn werk vind ik dat je samen met een kind zoekt naar een manier waarop het zich kan uiten en zelf keuzes kan maken. Als dat lukt, geeft dat niet alleen het kind, maar ook de mensen eromheen weer nieuwe mogelijkheden.”