Wilma Tobben
Vrijwilliger Activiteitencentrum PSW Pappelhof
“Toen ik bij PSW stopte met werken, twijfelde ik er geen minuut over: ik word vrijwilliger bij PSW. Ik moest er niet aan denken om het contact en de gezelligheid met de cliënten kwijt te raken. Samen met hen iets ondernemen is pure ontspanning voor mij. Als ik op tijd weet dat ik nodig ben, pak ik op mijn werk vrij om hier als vrijwilliger te komen helpen.
De keuze om in 2022 bij PSW met vervroegd pensioen te gaan viel me zwaar. Ik ben heel blij dat ik me op een manier die mij past als vrijwilliger kan inzetten. Ik wilde niet elke week iets doen of een vaste verplichting hebben en heb afgesproken dat de begeleiding me belt als ze iemand nodig hebben voor een uitstapje of activiteit. Liefst tijdig natuurlijk. Ik kom zo’n vier-vijf keer per jaar helpen. Op deze manier kijk ik er elke keer echt naar uit, zelfs als het een activiteit is die ik zelf niet leuk vind. Als de cliënten maar plezier hebben, daar doe ik het voor.”
“Ik ben heel blij dat ik me op een manier die mij past als vrijwilliger kan inzetten”.
“Af en toe loop ik gewoon even binnen om te buurten en gezellig met de cliënten een bakje koffie te drinken. Mijn tip is om dat ook te doen als je over vrijwilligerswerk nadenkt maar de stap misschien niet meteen durft te zetten. Ik had toen ik twintig jaar geleden bij PSW begon geen zorgachtergrond en was ik in het begin best onzeker. Toch voelde ik me meteen thuis en had ik snel een goede klik met veel cliënten. Dus loop binnen bij PSW of bel even en probeer het! Je krijgt er veel plezier en voldoening voor terug.”
Wilma Tobben werkte van 2001 tot 2022 op Activiteitencentrum PSW Pappelhof. Eerst op basis van een Melkertbaan-subsidie als administratief medewerker en toen deze regeling in 2010 stopte als begeleider in de pauzes en bij uitstapjes van het activiteitencentrum. Een voor haar op maat gemaakte baan waarmee PSW Wilma in dienst kon houden en een knelpunt in de bezetting oploste. In 2022 ging Wilma bij PSW met vervroegd pensioen omdat ze de pauzebegeleiding niet meer kon combineren met haar andere baan. “Met pijn in mijn hart” zoals ze het zelf verwoordt, “en daarom ben ik als vrijwilliger gebleven.”